Geçenlerde Paris'te bir gösterimiz vardı. Akşam olmuştu ben ve arkadaşlarım dışarı çıkmak istedik. Daha sonra kendimizi gerçekten soyunulan bir sitiriptiz kulübünde bulduk. Kulüpteki DJ beni tanıdı bende biraz kendimi gizlemeye çalıştım ama sonra şöyle bir ses duydum ''Baylar ve Bayanlar, bu akşam özel bir konuğumuz var, Bruno Mars!'' Daha sonra içimden ''Lanet Olsun'' dedim. Ama en kötü olan şey neydi biliyor musunuz ? Kulüpte ilk şarkım olan 'Just The Way You Are' ı çalmaya başladı. Bir sitiriptiz kulübünde çalınacak en son şarkı buydu. Zavallı bir kız sahneye çıktı ve şarkıda dans etmeye başladı. Bende ona ''Özür dilerim'' der gibi bakıyordum. Eğer kız bu şarkıyı hayatında bir kaç kez duysaydı muhtemelen orada o dansı yapmazdı. Bu yüzden yeni albümümde Paris'te bir sitiriptiz kulübüne yine gitme ihtimaline karşılık kendimle gurur duyacağım türden şarkılar var.
